Ojcowie KapucyniParafia WniebowstąpieniaParafia Matki Bożej Nieustającej PomocyParafia Św. AnnyStrona Główna
Niedzielne Msze Święte
Parafia Świętej Anny

7.30, 9.00, 10.30, 12.00, 15.00, 18.00

Parafia Matki Bożej

700, 900, 1030, 1200,
1315, 1800

Parafia Wniebowstąpienia

730, 1030, 1200, 1700

W Brzezinach - godz. 900

Wola Lisowska - godz. 900

Czytania na dziś
 
II Niedziela Adwentu - 6 grudnia
06-12-2015 10:44 • Ks. Stanisław Rząsa

 

W dzisiejszej Ewangelii Jan Chrzciciel wezwie wszystkich ludzi do nawrócenia. Warto jednak od razu zadać pytanie: z czego trzeba się nawrócić i na jakiej płaszczyźnie należy „prostować ścieżki” dla Chrystusa? Podpowiedzi udziela nam w drugim czytaniu Święty Paweł Apostoł, który wyznacza chrześcijaninowi niejako pole pracy duchowej. Nawrócenie musi dotknąć praktycznie każdego obszaru naszego życia. Dokonać się to jednak może jedynie we współpracy z łaską Boga. W jasny sposób przedstawia tę prawdę prorok Baruch, który ukazuje wspaniałe wywyższenie nowego Jeruzalem. Każdy wierzący może dziś powtórzyć za Psalmistą: „Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas”.
Przyjmujmy z radością dzisiejsze słowo Boże.

W dzisiejszej Ewangelii Jan Chrzciciel wezwie wszystkich ludzi do nawrócenia. Warto jednak od razu zadać pytanie: z czego trzeba się nawrócić i na jakiej płaszczyźnie należy „prostować ścieżki” dla Chrystusa? Podpowiedzi udziela nam w drugim czytaniu Święty Paweł Apostoł, który wyznacza chrześcijaninowi niejako pole pracy duchowej. Nawrócenie musi dotknąć praktycznie każdego obszaru naszego życia. Dokonać się to jednak może jedynie we współpracy z łaską Boga. W jasny sposób przedstawia tę prawdę prorok Baruch, który ukazuje wspaniałe wywyższenie nowego Jeruzalem. Każdy wierzący może dziś powtórzyć za Psalmistą: „Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas”.

 Przyjmujmy z radością dzisiejsze słowo Boże.

Dzisiejsza niedziela jest Dniem modlitwy i pomocy materialnej Kościołowi na Wschodzie. Modlimy się w intencji naszych braci i sióstr, zwłaszcza z krajów dawnego Związku Sowieckiego. Po każdej Mszy Świętej można ich wesprzeć materialnie, wrzucając ofiary do puszek.

 

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Ksiądz profesor Waldemar Chrostowski
Wiara i pobożność biblijnego Izraela, ludu Starego Testamentu, były zawsze ukierunkowane ku przyszłości. Widać to wyraźnie w czytaniu z Księgi Barucha, nawiązującym do sytuacji ludu Bożego wybrania w VI wieku przed Chrystusem. Podczas wygnania babilońskiego, gdy świątynia leżała w gruzach i wydawało się, że upadła wszelka nadzieja na lepsze, prorok zapowiada odnowę Jerozolimy. „Szata smutku i utrapienia”, symbol klęski i żałoby, zostanie zastąpiona „wspaniałymi szatami chwały”, symbolem końca upokorzenia i odnowy. Wspaniała przyszłość Miasta Świętego ukaże się nie tylko Izraelitom, lecz także „wszystkiemu, co jest pod niebem”. Jego odnowa potwierdzi, że wybór Abrahama i powołanie Izraela to przywilej zmierzający ku duchowemu dobru całej ludzkości. W logice historii zbawienia, obejmującej wszystkich ludzi, zamierzonej i cierpliwie realizowanej przez Boga, szczególne miejsce przypada Jerozolimie.
Psalmista, jeszcze w sytuacji wygnania, dobitnie wyznaje: „Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas”. Choć sytuacja wyznawców jedynego Boga pozostaje trudna, z ufnością rozpoznają dary Bożej dobroci i miłosierdzia, które przyniosą odmianę przekreślającą skutki wrogości doznanej od pogan. Stało się tak niegdyś w Egipcie, skąd Bóg wyprowadził swój lud. Co więcej, nakłoniło to pogan do wyznania, które składają Izraelici: „Wielkie rzeczy im Pan uczynił”. Miłosierdzie Boga względem Izraela odmienia jego losy, a zarazem przywodzi pogan do refleksji i uznania wielkości Boga. Na takim gruncie rysuje się wydarzenie z przyszłości, gdy trzej Mędrcy wyruszą w drogę do Jerozolimy, a dopytawszy o znak dany im przez Boga, dotrą do pobliskiego Betlejem. Na tym samym gruncie rozwijała się i umacniała potężna ekspansja Ewangelii głoszonej ludom i narodom pogańskim. Św. Paweł, pisząc do Filipian, których jako pierwszych w Europie pozyskał dla Dobrej Nowiny, składa dziękczynienie Bogu za wspaniałe owoce ewangelizacji. Dzieło szerzenia Ewangelii nie jest rezultatem sprawności medialnej ani skutecznego PR-u, lecz wynikiem przyjęcia łaski Bożej. Apostoł mówi: „Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa”.
Zbawcze działanie Boga nie dokonuje się w zaświatach, nie jest żadną mitologią ani projekcją ludzkich życzeń. Czytanie z Ewangelii według św. Łukasza, przywołując konkretne postacie historyczne (cesarz Tyberiusz, Poncjusz Piłat, tetrarchowie Herod i Filip, kapłani Annasz i Kajfasz), kładzie nacisk na wymiar czasu, w którym Bóg postanowił ponad wszelką miarę wypełnić zapowiedzi i obietnice radykalnie nowego wejścia w historię. Odbywa się ono w kontekście powszechnej historii świata, a wzywając do przygotowania drogi Panu, Jan Chrzciciel zapowiada radykalnie nowy porządek rzeczywistości, gdy „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże”. Prostując drogi życia w świecie naznaczonym grzechem, Bóg – jak wyraził to Benedykt XVI – „wychodzi ze swego ukrycia po to, by sądzić i zbawiać”. Adwent jest czasem, w którym ta świadomość, w nawiązaniu do Jana Chrzciciela – patrona Adwentu, oraz wynikające z niej powinności duchowe i moralne szczególnie dochodzą do głosu, by przygotować nas na uroczyste obchody Bożego Narodzenia. 


© 2009 www.parafia.lubartow.pl