Ojcowie KapucyniParafia WniebowstąpieniaParafia Matki Bożej Nieustającej PomocyParafia Św. AnnyStrona Główna
Niedzielne Msze Święte
Parafia Świętej Anny

7.30, 9.00, 10.30, 12.00, 15.00, 18.00

Parafia Matki Bożej

700, 900, 1030, 1200,
1315, 1800

Parafia Wniebowstąpienia

730, 1030, 1200, 1700

W Brzezinach - godz. 900

Wola Lisowska - godz. 900

Czytania na dziś
 
19 niedziela zwykła - 10 sierpnia
10-08-2014 11:15 • Ks. Stanisław Rząsa

Pan Bóg, objawiając się człowiekowi, zawsze pokazuje, że jest potężniejszy od wszystkiego i że jest Panem wszystkiego. Tak było z Eliaszem, gdy przebywał na górze Horeb, która utożsamiana jest z górą Synaj, i podobnie było z Chrystusem, gdy chodził po wodzie jeziora Genezaret. Teofanie, czyli objawienia się potęgi Boga, zawsze w Biblii mają umocnić wiarę ludzi, przypomnieć im o bliskości i dobroci Boga, a także o opiece, jaką ich darzy. Prorok Eliasz z dzisiejszego pierwszego czytania, i Apostołowie, których losy przedstawia Ewangelia, doświadczyli zarówno potęgi Boga, jak i Jego miłosierdzia.

Przybliżmy się więc i my z ufnością do słowa Bożego, by doświadczyć, jak dobry jest Pan.

Przyjdź!

ks. Paweł Siedlanowski

Fragment czytanej dziś Ewangelii znakomicie nadaje się na scenariusz, pełen dynamizmu, zwrotów akcji, malowniczych opisów groźnych, niedających się okiełznać sił natury, ludzkiego zmagania z żywiołem. Nie o zewnętrzne okoliczności tu chodzi – raczej o wewnętrzną przestrzeń, jaka zarysowała się w Piotrze Apostole, zakreśloną słowami: „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!”, i wołaniem: „Panie, ratuj mnie!”. Dokonała się w nim zmiana punktu widzenia: triumf, może pragnienie przeżycia czegoś więcej, ludzka ciekawość, pewność siebie zamieniły się w pokorne wołanie o ratunek. Piotr, dopóki patrzył na Jezusa, szedł po falach, gdy odwrócił wzrok, poddając się podmuchowi wiatru, wystraszył się go – zaczął tonąć.

Śmiało można powiedzieć, że w przestrzeni zakreślonej słowami: „Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!”, i modlitwą: „Panie, ratuj mnie!”, mieści się to, co nazywamy duchowym dojrzewaniem każdego z nas. Jest to proces posiadający absolutnie fundamentalne znaczenie dla mojej teraźniejszości i przyszłości, mający wpływ na relacje, w które wchodzę, stosunek do świata materii, hierarchię stawianych celów. Bywa, że trzeba dużo (czasem wszystko!) stracić, aby na nowo odnaleźć w życiu to, co najważniejsze. Ale jeśli ma to być cena Nieba, warto ją zapłacić.


© 2009 www.parafia.lubartow.pl