Kościół św. Anny w Lubartowie został wybudowany w latach 1733-38 z fundacji Księcia Pawła Karola Sanguszki, właściciela ziem lubartowskich. Projekt kościoła wykonał architekt włoski Paweł Antoni Fontana. Zaprojektował on również kościoły w Chełmie i Włodawie, ale najbardziej okazały powstał w Lubartowie. Z tego też względu zyskał miano "Fara Lubartowska", co podkreślało jego rangę w okolicy. Kult św. Anny, patronki parafii, rozszerzał się na pobliskie miejscowości, których mieszkańcy przybywali szczególnie licznie na doroczny odpust w dniu 26 lipca. Kilkanaście lat temu nadano świątyni tytuł - Sanktuarium św. Anny Patronki Rodzin.

Świątynia jest budowlą orientowaną, posiada trójnawowy korpus na planie oktagonu i rozbudowane prezbiterium. Elewacja kościoła charakteryzuje się bogatą ornamentyką barokową - szczególnie fasada. Wystrój wnętrza także podporządkowany w całości epoce późnego baroku. Fresk kopuły odnawiany wielokrotnie ostatnio w roku 1964, a gruntownie w 1991. Świątynia w zasadzie nie zmieniła się od czasów budowy. Jedynie w XIX wieku podczas pożaru uległa zniszczeniu trzecia wieżyczka, usytuowana na środku dachu kościoła. Wtedy to zmieniono nieco dach na kościele, ale wieżyczki już nie odbudowano. Na placu przykościelnym znajdują się dwie kaplice, które w przeszłości służyły do umieszczenia ołtarzy w czasie procesji Bożego Ciała. Obok jednej z nich, po lewej stronie świątyni, stoi kaplica a w niej figura przedstawiająca św. Annę, Matkę Bożą i Jezusa. W przeddzień odpustu parafianie noszą tą figurę w procesji ulicami miasta, śpiewając lokalną pieśń o patronce kościoła. Największą budowlą obok kościoła jest dzwonnica, usytuowana po stronie południowej od wejścia. Znajdują się w niej trzy dzwony; największy, środkowy "Św. Anna", ufundowany przez parafian w 1985 roku, na miejsce zrabowanego przez Niemców w 1941 roku; dzwon prawy "Św. Michał", pochodzący z XIX wieku, w czasie II wojny światowej ukryty przez żołnierzy AK powrócił na swoje miejsce po 1945 roku; trzeci najmniejszy "Jan Paweł II" ufundowany przez parafian w 1988 roku na pamiątkę pontyfikatu Papieża Polaka. W muzeum parafialnym jest mały, pęknięty dzwon z 1774 roku, pamiętający budowę kościoła.

Oglądając fronton świątyni widzimy dwie figury św. Apostołów Piotra i Pawła, jako pozostałości po tytułach dawnych kościołów, których było kilka, ale wszystkie drewniane i uległy spaleniu. Portal zbudowany jest z marmuru ( czarnego dębnika ), a na nim napis w języku łacińskim o fundatorze kościoła. Nad oknem we frontonie znajduje się duża płaskorzeźba przedstawiająca św. Annę, która ucząc córkę Maryję, wskazuje na otwartą księgę. Na szczycie frontonu jest postać Matki Bożej Niepokalanie Poczętej i dwie figury adorujących aniołów. Zwieńczenie kościoła stanowią dwie barokowe wieże, pokryte blachą miedzianą, odbudowane po pożarach w 1908 roku. Wieża prawa została powtórnie odbudowana po wichurze 2 listopada 1981 roku a znajdujący się na niej zegar pochodzi z połowy XIX wieku.