Wchodząc do świątyni oglądamy całe piękno sztuki baroku. Kościół usytuowany jest na planie elipsy, w którą wpisany jest plan krzyża greckiego o równych ramionach.
Kopuła prezbiterium, malowana w XVIII wieku przez Jana Włocha, przedstawia Chrystusa trzymającego krzyż w glorii aniołów z zespołem instrumentów muzycznych. Fresk ten został odnowiony w 1985 roku. Pod kopułą na czterech pendentywach znajdują się freski przedstawiające czterech ewangelistów z ich atrybutami: św. Jana z orłem, św. Łukasza z wołem, św. Marka z lwem i św. Mateusza z człowiekiem.
Polichromia w prezbiterium jest autorstwa Franciszka Meiera, tego samego, który tak wspaniale ozdobił katedrę lubelską. Pozostała część kościoła była tylko pobielona i taki stan utrzymywał się do 1996 roku. Nie znamy przyczyny dla której zaprzestano malowania kościoła za czasów Sanguszki. Można jedynie przypuszczać, że po śmierci fundatora zabrakło funduszy. W roku 1996 za zgodą urzędu konserwatorskiego pomalowano pozostałą część świątyni, nawiązując do malarstwa w prezbiterium. Dzieła tego dokonali konserwatorzy z Krakowa - Aleksander i Roland Róg (ojciec i syn), przy współpracy z pracownią Aleksandra Piotrowskiego.
W nawie głównej ustawione są postacie sześciu doktorów Kościoła czyli tych świętych, którzy zasłużyli się ogromną wiedzą teologiczną są nimi: św. Grzegorz z gołębicą, św. Atanazy z demonem, św. Bernard z księgą, św. Augustyn z sercem, św. Ambroży z ulem i św. Bonawentura z lwem.
W centrum ołtarza głównego znajdują się dwa obrazy: św. Anny w bogato złoconej ramie, namalowany w XIX wieku oraz bardzo piękny, XVIII - wieczny obraz zasłonowy. Po prawej stronie tych obrazów, również w głównym ołtarzu, umieszczony jest "Sen Jakuba", a po lewej "Ofiara Izaaka". Obydwa są autorstwa Józefa Kołczanowskiego i pochodzą z roku 1737. Cały ołtarz był złocony jeszcze za czasów Sanguszki i ponownie w ostatnich latach.
Miejsce centralne w prezbiterium zajmuje ołtarz posoborowy wraz z ambonką. Przedmioty te wykonane w latach 80 -tych. Stylizowane są na barokowy wystrój wnętrza kościoła. Po stronie lewej znajduje się ambona misternie rzeźbiona i bogato złocona. W ołtarzu głównym stoją również złocone, figury przedstawiające Abrahama - po stronie lewej i Króla Dawida po prawej.
Na bocznych ścianach prezbiterium wiszą duże obrazy - na lewej "Syn Marnotrawny", na prawej - "Jawnogrzesznica i Chrystus", namalowane przez Sebastiana Ricci z datą 1734, a więc w czasie budowy kościoła. Prezbiterium mieści jeszcze dwie ławki kolatorskie z drewna modrzewiowego (w dawnych czasach zasiadali w nich kolatorzy czyli fundatorzy i właściciele Lubartowa) .
W nawie głównej na uwagę zasługuje znajdująca się po prawej stronie chrzcielnica. Wzbogacają ją barokowe rzeźby Jana Chrzciciela i Jezusa. Nad nimi unoszą się: gołębica symbolizująca Ducha Św. i Bóg Ojciec w obłokach wskazujący na Syna Bożego.
W prawej nawie bocznej, obok chrzcielnicy, umieszczone jest epitafium z czarnego marmuru. Tu złożone są serca Księcia Pawła Sanguszki i jego żony Kazimiery. Nad epitafium wisi portret Księcia Sanguszki, będący kopią obrazu z Tamowa. W nawie tej znajdują się trzy ołtarze boczne w następującej kolejności: św. Barbary, Pana Jezusa Ukrzyżowanego (środkowy) i św. Antoniego. Interesujące jest, że krzyż w ołtarzu środkowym pochodzi prawdopodobnie z poprzedniego, drewnianego kościoła a znajdująca się pod nim trumienka zawiera relikwie św. Faustyna przywiezione z Rzymu przez Księcia Sanguszkę.
Nad ołtarzem tym widoczny jest witraż przedstawiający Chrystusa Dobrego Pasterza oraz herb Lubartowa. Witraż ten jest darem od Rady Miasta dla uczczenia 450 rocznicy powstania Lubartowa. W prawej nawie jest jeszcze tablica upamiętniająca wyzwolenie Lubartowa przez Armię Krajową w 1945 roku oraz kaplica Matki Bożej (w zagłębieniu).
Wchodząc od głównego wejścia w nawę lewą widzimy następujące ołtarze boczne: św. Jana Nepomucena, patrona dobrej spowiedzi (święty ten zginął w nurtach Wełtawy nie chcąc wyjawić grzechów księżnej czeskiej). Najpiękniejszy środkowy ołtarz poświęcony jest Matce Bożej. Umieszczony w nim obraz ofiarował król Jan Sobieski, który posiadał liczne dobra na Lubelszczyźnie.
Drugi obraz w tym ołtarzu, służący do zasłaniania pierwszego, przedstawia Matkę Bożą Wniebowziętą. Nad Ołtarzem umieszczony jest witraż obrazujący Matkę Bożą Nieustającej Pomocy i mieszczanina lubartowskiego w stroju regionalnym z XIX wieku. Trzeci ołtarz w tej nawie związany jest z patronem rzemieślników św. Józefem. W minionych wiekach Lubartów słynął z wielu rzemiosł, szczególnie z murarstwa.
Nad głównym wejściem do świątyni znajduje się chór a na nim organy z 1738 roku. Pomieszczenia boczne kościoła stanowią po lewej strome zakrystia a po prawej kaplica św. Agaty. Meble w zakrystii pochodzą z XVIII wieku, nad drzwiami zaś jest marmurowa tablica informująca, że kościół konsekrował w 1737 roku biskup Michał Karpa. Z kaplicy św. Agaty prowadzi wejście do muzeum parafialnego.
Wychodząc z kościoła widzimy stojący po prawej stronie budynek dawnej plebanii, pochodzący z czasów budowy świątyni. Zamieszkują go obecnie Siostry Felicjanki oraz pracownicy kościelni. Mieści się w nim także kancelaria parafialna.
Na szczególną uwagę zasługuje barokowy parkan, okalający cały zabytkowy kompleks. Parkan ten posiada niespotykaną linię falującą.